Samenvattingen · FilosofieNL · HAVO

Lichaam, geest en emotie

Hoe verhouden je lichaam en je geest zich tot elkaar? In dit onderwerp behandel je het lichaam-geestprobleem: het dualisme van Descartes tegenover het materialisme en het functionalisme. Je onderzoekt hoe deze posities bewustzijn verklaren, en je bekijkt de belangrijkste emotietheorieen, die de vraag stellen of een emotie vooral een lichamelijke reactie of een oordeel is.

3Onderdelenca. 15min leestijd4VaardighedenNiveauStandaard 2 · Verdieping 1

T·0333 / 11

Examenprofiel

Het lichaam-geestprobleem formuleren en de posities dualisme, materialisme en functionalisme onderscheidenDescartes' substantiedualisme en het interactieprobleem uitleggenMaterialisme (identiteitstheorie) en functionalisme als alternatieven vergelijkenEmotietheorieen (o.a. James-Lange en cognitieve theorie) uitleggen en toepassen

Operatoren:leg uitverklaarvergelijkberedeneerbeoordeelanalyseer

basisniveau

Beheers de kern: het lichaam-geestprobleem, het dualisme van Descartes en het materialisme als tegenpositie.

verhoogd niveau

Vergelijk dualisme, materialisme en functionalisme op hun verklaring van bewustzijn en pas een emotietheorie toe op een casus.

Diepte

Schrift

Inhalt · 3 onderdelen

Lichaam, geest en emotie

Het lichaam-geestprobleem en het dualisme van Descartes#

Standardexamenblad-nl

Het lichaam-geestprobleem is de vraag hoe je lichaam (je hersenen, je zenuwstelsel, iets stoffelijks dat je kunt meten) samenhangt met je geest (je gedachten, gevoelens en bewustzijn, iets wat je van binnenuit ervaart maar niet kunt zien of wegen). Iedereen ervaart dat de twee samenhangen: prik je in je vinger (lichaam), dan voel je pijn (geest); besluit je je arm op te tillen (geest), dan beweegt je arm (lichaam). Maar hoe kan iets onstoffelijks als een gedachte iets stoffelijks als een spier in beweging zetten, en hoe kan een fysiek proces in de hersenen een innerlijke beleving voortbrengen? Deze vraag is een van de kernproblemen van de wijsgerige antropologie (zie Afb. 1), want het antwoord bepaalt of de mens uit een of uit twee soorten stof bestaat, en of bewustzijn ooit volledig door de wetenschap verklaard kan worden.

Posities in het lichaam-geestprobleem

Afb. 1Afb. 1 — Het lichaam-geestprobleem en de drie hoofdposities: bestaat de mens uit twee substanties of uit een?

Het klassieke antwoord is het substantiedualisme van Rene Descartes: lichaam en geest zijn twee wezenlijk verschillende substanties. Het lichaam is een uitgebreide substantie (res extensa): het neemt ruimte in, is deelbaar en gehoorzaamt aan natuurwetten, net als een machine. De geest is een denkende substantie (res cogitans): die neemt geen ruimte in, is ondeelbaar en denkt. Descartes komt tot dit onderscheid via zijn methodische twijfel: hij kan aan het bestaan van zijn lichaam en de hele buitenwereld twijfelen, maar niet aan het feit dat hij twijfelt en dus denkt, waaruit zijn beroemde 'ik denk, dus ik ben' (cogito ergo sum) volgt. Omdat hij zich zijn geest zonder lichaam kan voorstellen, concludeert hij dat het twee onderscheiden dingen zijn. De mens is in deze opvatting een geest die tijdelijk in een lichaam huist.

Het dualisme heeft grote aantrekkingskracht, maar loopt vast op een beroemd bezwaar: het interactieprobleem. Als geest en lichaam werkelijk twee volstrekt verschillende substanties zijn, de een onstoffelijk en de ander stoffelijk, hoe kunnen ze dan op elkaar inwerken? Hoe zet een onstoffelijke wilsbesluit een stoffelijke arm in beweging, en hoe brengt een fysieke prikkel een onstoffelijk gevoel voort? Descartes zocht de plaats van de interactie in de pijnappelklier in de hersenen, maar dat verplaatst het probleem slechts: ook daar moet het onstoffelijke het stoffelijke nog aanraken. Dit bezwaar is nooit bevredigend beantwoord en is de belangrijkste reden waarom veel latere filosofen het dualisme verwerpen. Bovendien botst het dualisme met de natuurwetenschap: als de geest het lichaam beweegt, zou hij energie toevoegen aan de fysieke wereld, wat in strijd lijkt met de natuurkunde.

Waarom blijft het dualisme toch een belangrijke positie op het examen? Omdat het een sterke intuitie uitdrukt die je moet kunnen wegen: het gevoel dat je innerlijke beleving (het rood zien, de pijn voelen) iets heel anders is dan een hoeveelheid neuronen die vuren. Dualisten wijzen erop dat je alles over de hersenen kunt weten en toch niet weet hoe het is om iets te ervaren; die kloof lijkt te pleiten voor twee soorten werkelijkheid. Tegenstanders vinden dat het dualisme meer problemen schept (de interactie, de strijd met de wetenschap) dan het oplost. Bij een casus wordt gevraagd het dualisme te formuleren, het interactieprobleem uit te leggen en het af te wegen tegen het materialisme dat in het volgende onderdeel volgt. Een sterk antwoord geeft Descartes' positie precies weer, benoemt het cogito als grond, en toont het interactieprobleem als de zwakke plek.

Uitgewerkt voorbeeld

Het interactieprobleem toepassen

Een dualist zegt: 'Mijn wil om op te staan zorgt dat mijn benen bewegen.' Leg uit welk probleem hier speelt en waarom het de dualist in moeilijkheden brengt.

Positie benoemen
De wil hoort bij de onstoffelijke geest (res cogitans), de benen bij het stoffelijke lichaam (res extensa); dat zijn volgens de dualist twee verschillende substanties.
Probleem aanwijzen
Het is onduidelijk hoe iets onstoffelijks (een wilsbesluit) iets stoffelijks (spieren) in beweging kan zetten, zonder zelf ruimte, energie of fysieke aangrijping te hebben.
Gevolg voor de dualist
Dit interactieprobleem is nooit bevredigend opgelost; het maakt het dualisme moeilijk te verenigen met de natuurwetenschap en is de belangrijkste reden om naar het materialisme te kijken.

Resultaat: Het voorbeeld illustreert het interactieprobleem: hoe kan een onstoffelijke geest een stoffelijk lichaam bewegen? Omdat de dualist daar geen sluitend antwoord op heeft, staat zijn positie zwak tegenover het materialisme.

Veelgemaakte fouten

Dualisme verwarren met een religieus ziel-idee zonder Descartes' argument (het cogito) en het onderscheid res extensa / res cogitans te noemen.
Het interactieprobleem vergeten of het als opgelost presenteren; het is juist de kern van de kritiek op het dualisme.

Actieve herhaling

Leg uit wat Descartes bedoelt met het onderscheid tussen res extensa en res cogitans, en beredeneer waarom het interactieprobleem een sterk bezwaar tegen zijn dualisme vormt.

Actief ophalen

Haal de kernpunten op — onthul ze daarna.

Bronnen: Examenprogramma filosofie HAVO — Examenblad.nl (CvTE / Examenblad)

Materialisme en functionalisme#

Vertiefungexamenblad-nl

De belangrijkste tegenpositie van het dualisme is het materialisme (of fysicalisme): er bestaat maar een soort werkelijkheid, de stoffelijke, en de geest is niets anders dan een product van het brein (zie Afb. 2). Wat wij gedachten, gevoelens en bewustzijn noemen, zijn in deze opvatting fysieke processen in de hersenen; er is geen aparte geestelijke substantie. Het grote voordeel is dat het interactieprobleem verdwijnt: als geest en lichaam hetzelfde zijn, hoeven twee verschillende substanties niet meer op elkaar in te werken. Bovendien sluit het materialisme naadloos aan bij de neurowetenschap, die steeds nauwkeuriger laat zien hoe hersenprocessen samenhangen met ervaring en gedrag. Een strenge vorm is de identiteitstheorie: mentale toestanden zijn identiek aan hersentoestanden, zoals pijn identiek zou zijn aan een bepaald patroon van neuronale activiteit.

Dualisme, materialisme en functionalisme

Afb. 2Afb. 2 — De drie hoofdposities vergeleken: elk redt iets, elk laat een probleem open.

Toch stuit ook het materialisme op bezwaren die je moet kunnen benoemen. Het scherpste is het probleem van de bewuste ervaring: zelfs als je precies weet welke neuronen vuren wanneer iemand de kleur rood ziet of pijn voelt, lijk je daarmee nog niet verklaard te hebben hoe het is om rood te zien of pijn te voelen, dat innerlijke, kwalitatieve karakter van de beleving (in de filosofie qualia genoemd). Er lijkt een kloof te bestaan tussen de fysieke beschrijving en de beleefde ervaring. Een tweede bezwaar tegen de strenge identiteitstheorie is dat zij mentale toestanden te sterk aan een bepaald soort brein bindt: als pijn identiek is aan een menselijk neuronpatroon, kan een wezen met een heel ander lichaam (een dier, een buitenaards wezen, misschien een machine) dan geen pijn hebben? Dat lijkt te strikt, en dit bezwaar maakt de weg vrij voor het functionalisme.

Het functionalisme lost dit laatste bezwaar op door niet naar het materiaal maar naar de functie te kijken: een mentale toestand is wat hij is, niet vanwege de stof waaruit hij bestaat, maar vanwege de rol die hij speelt tussen prikkels, andere mentale toestanden en gedrag. Pijn is dan datgene wat typisch wordt veroorzaakt door letsel, samengaat met de wens dat het ophoudt, en leidt tot kreunen en terugtrekken, ongeacht of dat door neuronen, door een ander soort brein of in principe door een computer wordt gerealiseerd. Een gangbare vergelijking is die met software en hardware: dezelfde geestelijke functie (het programma) kan op verschillende soorten hardware draaien. Het functionalisme is aantrekkelijk omdat het verklaart hoe heel verschillende wezens toch dezelfde mentale toestand kunnen hebben (meervoudige realiseerbaarheid) en omdat het de deur opent voor de vraag of kunstmatige intelligentie een geest kan hebben.

Waarom is deze reeks posities (dualisme, materialisme, functionalisme) op het examen zo geschikt? Omdat ze samen laten zien hoe filosofie een probleem stap voor stap aanscherpt en hoe elke oplossing een nieuwe moeilijkheid oproept, precies het soort redeneerbeweging dat wordt getoetst. Het dualisme redt de eigenheid van de geest maar strandt op de interactie; het materialisme redt de eenheid met de wetenschap maar worstelt met de bewuste ervaring; het functionalisme redt de meervoudige realiseerbaarheid maar krijgt het verwijt dat een systeem dat de juiste functies vervult toch nog steeds niets zou hoeven te voelen (het beroemde bezwaar dat een puur functioneel systeem een 'zombie' zou kunnen zijn zonder echte beleving). Bij een casus, bijvoorbeeld over de vraag of een geavanceerde robot bewustzijn heeft, wordt gevraagd deze posities toe te passen en tegen elkaar af te wegen. Een sterk antwoord formuleert elke positie precies, koppelt haar aan haar sterke punt en aan haar kernbezwaar, en trekt een beargumenteerde conclusie.

Uitgewerkt voorbeeld

Meervoudige realiseerbaarheid

Leg met een voorbeeld uit waarom het functionalisme beter dan de strenge identiteitstheorie kan verklaren dat een mens en een dier allebei pijn kunnen hebben.

Identiteitstheorie toepassen
Volgens de identiteitstheorie is pijn identiek aan een bepaald menselijk neuronpatroon. Een dier met een ander brein heeft dat exacte patroon niet.
Probleem aanwijzen
Dan zou volgen dat het dier geen pijn kan hebben, wat onaannemelijk is; de identiteitstheorie bindt pijn te strikt aan een bepaald type brein.
Functionalisme toepassen
Het functionalisme zegt: pijn is de functie (veroorzaakt door letsel, gepaard met de wens dat het stopt, leidend tot vermijding). Die functie kan door verschillende breinen worden gerealiseerd, dus mens en dier kunnen beide pijn hebben.

Resultaat: Het functionalisme verklaart via meervoudige realiseerbaarheid dat verschillende wezens dezelfde mentale toestand kunnen hebben, terwijl de strenge identiteitstheorie pijn te eng aan een menselijk breinpatroon koppelt.

Veelgemaakte fouten

Materialisme en functionalisme gelijkstellen: het materialisme kijkt naar de stof (brein), het functionalisme naar de functie, los van de stof.
Beweren dat het materialisme alle problemen oplost; het bewuste-ervaring-bezwaar (qualia) blijft een sterke tegenwerping.

Actieve herhaling

Een robot reageert op schade door zich terug te trekken en 'au' te roepen. Beredeneer wat een materialist en wat een functionalist zouden zeggen over de vraag of de robot echt pijn heeft.

Actief ophalen

Haal de kernpunten op — onthul ze daarna.

Bronnen: Examenprogramma filosofie HAVO — Examenblad.nl (CvTE / Examenblad)

Emotietheorieen#

Standardexamenblad-nl

Emoties staan op het grensvlak van lichaam en geest, en de filosofie vraagt: wat is een emotie eigenlijk? (zie Afb. 3). Is angst vooral iets lichamelijks (een bonzend hart, een droge mond, de neiging te vluchten), of vooral iets geestelijks (het oordeel dat er gevaar dreigt)? Deze vraag is niet alleen theoretisch: het antwoord bepaalt of je emoties kunt sturen door je gedachten te veranderen, en of dieren of zeer jonge kinderen, die complexe oordelen missen, echte emoties hebben. Grofweg staan hier twee families van theorieen tegenover elkaar: theorieen die de emotie primair in het lichaam plaatsen, en theorieen die haar primair in het denken (de cognitie) plaatsen. De meeste moderne opvattingen combineren beide, maar het onderscheid helpt je een emotie te analyseren.

Twee families van emotietheorieen

Afb. 3Afb. 3 — Twee opvattingen over wat een emotie is: een lichamelijke gewaarwording of een oordeel.

De klassieke lichamelijke theorie is de James-Lange-theorie, genoemd naar William James en Carl Lange. Zij keert de gewone volgorde om: normaal denken we dat we eerst bang worden en daardoor gaan beven, maar volgens James-Lange nemen we eerst een gebeurtenis waar, treedt dan de lichamelijke reactie op (het hart bonst, we deinzen terug), en is de emotie juist het gewaarworden van die lichamelijke veranderingen. In James' beroemde formulering: we zijn niet bang omdat we vluchten, we zijn bang omdat we merken dat we vluchten. De emotie is dus in de kern een waarneming van het eigen lichaam. Deze theorie verklaart waarom emoties zo lichamelijk voelen en waarom je met ademhalings- of ontspanningsoefeningen je gevoel kunt beinvloeden. Haar zwakte is dat verschillende emoties (angst, woede, opwinding) sterk op elkaar lijkende lichamelijke reacties kunnen hebben, terwijl ze toch heel anders voelen; het lichaam alleen lijkt de emotie niet volledig te bepalen.

Daartegenover staat de cognitieve theorie van emoties: een emotie is in de kern een oordeel of een waardering (een appraisal) van een situatie in het licht van je belangen. Angst is dan het oordeel dat er iets bedreigends is voor iets wat je waardevol vindt; boosheid is het oordeel dat je onrecht is aangedaan; trots het oordeel dat je iets goeds hebt gepresteerd. De lichamelijke reactie hoort er wel bij, maar volgt op het oordeel en maakt niet de kern uit. Deze theorie verklaart juist wat James-Lange niet kon: waarom emoties met dezelfde lichamelijke opwinding toch verschillen (het verschil zit in het oordeel), en waarom je een emotie kunt bijstellen door je oordeel te herzien: begrijp je dat het gevaar niet echt bestond, dan zakt je angst. Haar zwakte is dat sommige emoties bliksemsnel en zonder bewust oordeel opkomen (een plotselinge schrik), wat lastig te rijmen is met de gedachte dat er altijd eerst een oordeel is.

Op het examen wordt gevraagd deze theorieen uit te leggen en toe te passen op een casus, en het loont om beide families tegen elkaar af te wegen. Krijg je bijvoorbeeld een beschrijving van iemand die in het donker schrikt van een schaduw en pas daarna beseft dat het niets was, dan kun je laten zien wat de James-Lange-theorie (de emotie is het merken van de schrikreactie) en wat de cognitieve theorie (de emotie is het oordeel 'gevaar', dat daarna wordt herzien) erover zeggen, en welke theorie het geval het beste verklaart. Zo verbind je de emotietheorieen met de eerdere onderdelen: emoties raken zowel het lichaam (materialisme) als de geest (het oordelen), en vormen daarmee een concrete toepassing van het lichaam-geestprobleem. Een sterk antwoord formuleert beide theorieen precies, past ze consequent toe en betrekt hun sterke en zwakke punten.

Uitgewerkt voorbeeld

Een emotietheorie toepassen

Een student voelt zijn hart bonzen voor een examen en noemt dat 'zenuwen'. Nadat hij bedenkt dat hij goed heeft geleerd, wordt hij rustiger. Analyseer dit met beide emotietheorieen.

James-Lange toepassen
De bonzende hartslag is de lichamelijke reactie; volgens James-Lange is de emotie 'zenuwen' juist het gewaarworden van die reactie.
Cognitieve theorie toepassen
Volgens de cognitieve theorie is de emotie het oordeel 'dit examen bedreigt iets wat ik belangrijk vind'. Dat de student rustiger wordt na de gedachte dat hij goed geleerd heeft, past hierbij: hij herziet zijn oordeel.
Afweging maken
Dat de emotie verandert door een gedachte pleit voor de cognitieve theorie, want een zuiver lichamelijke gewaarwording zou niet zomaar door een oordeel moeten verdwijnen.

Resultaat: James-Lange verklaart het lichamelijke van de zenuwen, maar de cognitieve theorie verklaart beter waarom de emotie verandert zodra de student zijn oordeel over de situatie bijstelt. De casus pleit dus voor de cognitieve theorie (of een combinatie).

Veelgemaakte fouten

De volgorde bij James-Lange omdraaien: volgens deze theorie komt de lichamelijke reactie eerst en is het gevoel het merken daarvan.
De cognitieve theorie verengen tot 'nadenken': het gaat om een (vaak snelle) waardering van de situatie in het licht van je belangen, niet om koel redeneren.

Actieve herhaling

Iemand schrikt hevig van een harde knal en merkt pas daarna dat het onweer was. Leg uit wat de James-Lange-theorie en wat de cognitieve theorie over deze schrik zeggen en welke theorie het geval het beste verklaart.

Actief ophalen

Haal de kernpunten op — onthul ze daarna.

Bronnen: Examenprogramma filosofie HAVO — Examenblad.nl (CvTE / Examenblad)

Referenties en bronnen

Bronnen

CvTE / Examenblad

Examenprogramma filosofie HAVO — Examenblad.nl

Lichaam, geest en emotie

Kernpunten

Het interactieprobleem toepassen

Kernpunten

Meervoudige realiseerbaarheid

Kernpunten

Een emotietheorie toepassen

Bronnen

Lichaam, geest en emotie

Kernpunten

Het interactieprobleem toepassen

Kernpunten

Meervoudige realiseerbaarheid

Kernpunten

Een emotietheorie toepassen

Bronnen