Changing attitudes to art (موضوع چهارم: تغییر نگرش به هنر)

Translate into English and justify each choice. «تا چند دهه پیش، بسیاری از خانواده‌ها کارهای دستی را بخشی از زندگی روزمره می‌دانستند، نه کالایی برای نمایش. امروز همان کارها در گالری‌ها عرضه می‌شوند و بهای آن‌ها به شهرت سازنده بستگی دارد. این جابه‌جایی، هم فرصت است و هم خطر.»

1. 01Sentence one: a past habitual, and the two-object pattern of دانستن

   تا چند دهه پیش، بسیاری از خانواده‌ها کارهای دستی را بخشی از زندگی روزمره می‌دانستند gives: Until a few decades ago, many families regarded handmade work as a part of everyday life. The construction is چیزی را چیزی دانستن, to consider something to be something: را closes the object کارهای دستی and بخشی از زندگی روزمره is the complement, with no را of its own. می‌دانستند is a past continuous with habitual force — used to regard — and a translation using the simple past would lose the habitual sense.

2. 02Sentence one, the tail: an elliptical contrast

   نه کالایی برای نمایش is not a commodity for display. Persian permits this bare contrastive tail after a complement, with the verb understood; English is comfortable with the same ellipsis, so it can be kept. کالا is a commodity or good, and the indefinite ی on کالایی matters: not a commodity, not the commodity. نمایش is display or exhibition, and choosing display rather than exhibition here keeps the contrast with everyday use sharp.

3. 03Sentence two: a present passive, and a verb of dependence

   امروز همان کارها در گالری‌ها عرضه می‌شوند و بهای آن‌ها به شهرت سازنده بستگی دارد is Today the same works are offered in galleries and their price depends on the maker's reputation. همان, the same, points back to the previous sentence and must be kept, because the whole paragraph turns on the objects being identical while their situation changes. عرضه شدن is the passive of عرضه کردن, to offer or present. بستگی داشتن به, to depend on, takes به and the preposition is fixed. شهرت سازنده is an ezafe chain.

4. 04Sentence three: a balanced judgement that must not be unbalanced

   این جابه‌جایی، هم فرصت است و هم خطر is This shift is both an opportunity and a risk. هم ... و هم is both ... and, a correlative pair, and both halves must survive into English; a version reading is an opportunity but also a risk has quietly weighted the sentence, and a version reading is a risk has reversed it. جابه‌جایی is displacement or shift in a neutral, positional sense — a good word, precisely because it is not evaluative — and the writer's evaluation is confined to the balanced pair that follows. That is exactly the discipline this whole topic teaches, visible in a single Persian sentence.

Result: Until a few decades ago, many families regarded handmade work as a part of everyday life, not a commodity for display. Today the same works are offered in galleries and their price depends on the maker's reputation. This shift is both an opportunity and a risk.

Translate into Persian and justify each decision. 'The workshop still trains apprentices in the old way, but the dyes are no longer the ones his grandfather used. He says that the pattern is what must be preserved, and that everything else may change. Not every weaver agrees with him.'

1. 01Sentence one: a still-true present against a negated present

   کارگاه هنوز شاگردان را به شیوه‌ی قدیم آموزش می‌دهد، اما رنگ‌ها دیگر آن رنگ‌هایی نیستند که پدربزرگش به کار می‌برد. هنوز plus a present is still; دیگر plus a negative is no longer, and the pair carries the sentence's whole contrast. شاگردان را takes را because the apprentices are specific. The relative clause که پدربزرگش به کار می‌برد, that his grandfather used, has a past continuous inside it for a habitual past, and note the possessive suffix ش on پدربزرگ rather than a separate pronoun.

2. 02Sentence two, first half: a cleft, and an obligation in the passive subjunctive

   او می‌گوید که آنچه باید حفظ شود، نقش است. He says that what must be preserved is the pattern. آنچه, that which, is the compact relative pronoun and it heads the cleft. باید حفظ شود is باید plus a passive subjunctive — must be preserved — and getting the subjunctive right here is the point of the sentence: حفظ می‌شود would say is preserved, a description, where the English says must be, an obligation.

3. 03Sentence two, second half: permission with a subjunctive

   و هر چیز دیگری می‌تواند تغییر کند. And everything else may change. می‌تواند plus the subjunctive کند is the standard modal construction; the subjunctive is obligatory after می‌تواند and forgetting it is one of the most frequent AO3 accuracy errors at this level. هر چیز دیگری, everything else, takes the indefinite ی on دیگر. Note the deliberate parallel with the previous clause: باید حفظ شود against می‌تواند تغییر کند, obligation against permission, which is what the speaker's whole position amounts to.

4. 04Sentence three: a partial negative, correctly placed

   همه‌ی بافندگان با او هم‌عقیده نیستند. Persian, like English, places the negative on the verb here, and همه‌ی ... نیستند gives not all, not none — which is exactly the English. A candidate who writes هیچ بافنده‌ای با او هم‌عقیده نیست has said no weaver agrees with him, a much stronger and different claim, and this is a classic quantifier-scope error worth drilling. هم‌عقیده, of the same opinion, is a transparent compound written with a half-space, and بافنده is a weaver, from بافتن.

Result: کارگاه هنوز شاگردان را به شیوه‌ی قدیم آموزش می‌دهد، اما رنگ‌ها دیگر آن رنگ‌هایی نیستند که پدربزرگش به کار می‌برد. او می‌گوید که آنچه باید حفظ شود، نقش است و هر چیز دیگری می‌تواند تغییر کند. همه‌ی بافندگان با او هم‌عقیده نیستند.

Read and answer in Persian. متن: «برخی از هنرمندان امروز خط نستعلیق را از صفحه‌ی کتاب بیرون آورده و بر بوم برده‌اند. گروهی این کار را ادامه‌ی طبیعی سنت می‌دانند؛ گروهی دیگر می‌گویند که وقتی نوشته دیگر خوانده نمی‌شود، تنها شکل آن باقی می‌ماند و معنا از میان می‌رود.» پرسش الف: این هنرمندان چه کرده‌اند؟ پرسش ب: دو دیدگاه را مقایسه کنید و بگویید بر سر چه چیزی اختلاف دارند.

1. 01Question (a): a compound perfect with two verbs sharing one auxiliary

   بیرون آورده و بر بوم برده‌اند is a present perfect in which the first participle drops its auxiliary because the two verbs share it — have taken out and brought onto the canvas. That structure is normal Persian and worth recognising, because a reader who does not see it may misread بیرون آورده as a bare participle. The answer: این هنرمندان خط نستعلیق را از صفحه‌ی کتاب به بوم منتقل کرده‌اند. منتقل کردن, to transfer, re-encodes the text's two verbs into one and demonstrates your own Persian.

2. 02Question (b): find the two positions and the conditional inside the second

   The first group calls it a natural continuation of the tradition — ادامه‌ی طبیعی سنت, using the چیزی را چیزی دانستن pattern again. The second group makes a conditional claim: وقتی نوشته دیگر خوانده نمی‌شود, when the writing is no longer read. That وقتی clause is the hinge. The second group is not saying the work is bad; it is saying that a particular thing happens under a particular condition. A comparison that reports it as simple disapproval has misread the sentence.

3. 03Write the comparison, naming what each side takes calligraphy to be

   دو گروه بر سر ارزش این آثار اختلاف ندارند، بلکه بر سر آن‌اند که خوشنویسی چیست: گروه نخست آن را پیش از هر چیز شکل می‌داند و بنابراین انتقال آن به بوم را طبیعی می‌شمارد، در حالی که گروه دوم آن را نوشته می‌داند و بنابراین خوانده‌نشدن را از دست رفتن چیزی اساسی می‌بیند. The two groups do not disagree about the value of these works but about what calligraphy is. That is the analytical finding, and everything in it comes from the text.

4. 04Close with one sentence and stay inside the passage

   بنابراین این اختلاف پیش از آنکه درباره‌ی هنر باشد، درباره‌ی تعریف است. So this disagreement is about a definition before it is about art. پیش از آنکه plus a subjunctive باشد is the standard before it is construction and is a genuine register lift. And note the discipline once more: no outside knowledge about calligraphers has been imported. Section B assesses understanding of the written source, and an answer that stays inside the source while analysing it sharply is exactly what the top band describes.

Result: الف: این هنرمندان خط نستعلیق را از صفحه‌ی کتاب به بوم منتقل کرده‌اند. ب: دو گروه بر سر ارزش این آثار اختلاف ندارند، بلکه بر سر آن‌اند که خوشنویسی چیست: گروه نخست آن را پیش از هر چیز شکل می‌داند و بنابراین انتقال آن را به بوم طبیعی می‌شمارد، در حالی که گروه دوم آن را نوشته می‌داند و بنابراین خوانده‌نشدن را از دست رفتن چیزی اساسی می‌بیند. بنابراین این اختلاف پیش از آنکه درباره‌ی هنر باشد، درباره‌ی تعریف است.

The recording carries a conservation architect who says that the old fabric of the quarter should be restored rather than replaced. The written source carries a resident who says that restoration has made the quarter attractive to visitors but expensive for the people who live there. Write 5(a), 5(b) and 5(c) in Persian.

1. 015(a): summarise, and keep the modal exactly as it is

   در فایل شنیداری، معماری که در کار مرمت است می‌گوید که بافت قدیم این محله را باید مرمت کرد نه آنکه آن را از میان برد. The obligation is باید مرمت کرد, an impersonal باید plus a past stem — one should restore — and reporting it as a description would misstate the source. نه آنکه, rather than that, introduces the rejected alternative and takes a following verb. معماری که در کار مرمت است, an architect who works in restoration, avoids inventing a title for someone the source did not name.

2. 025(b): summarise the second source, and keep its two halves joined

   در متن نوشتاری، یکی از ساکنان می‌نویسد که مرمت محله را برای بازدیدکنندگان جذاب کرده، اما زندگی در آن را برای خود ساکنان گران‌تر ساخته است. The source makes one claim with two halves and the اما is the point; a summary that reports only the second half turns a nuanced observation into a complaint. Note the two parallel objects both marked with را, and the two perfects کرده and ساخته است sharing one auxiliary in the Persian manner.

3. 035(c): locate the disagreement, which is about who bears a cost

   دو منبع بر سر ارزش مرمت اختلافی ندارند؛ اختلاف بر سر آن است که هزینه‌ی آن را چه کسی می‌پردازد. The two sources do not disagree about the value of restoration; the disagreement is about who pays its cost. This is a genuinely evaluative finding: it identifies that the architect is answering a question about buildings while the resident is answering a question about people, and that both answers can be correct at once.

4. 045(c) continued: judge, and name the missing information

   به نظر من سخن ساکن نکته‌ای را روشن می‌کند که در سخن معمار غایب است: بنایی که مرمت می‌شود باید کسی در آن زندگی کند تا زنده بماند. اگر بدانیم که پس از مرمت چند خانوار در محله مانده‌اند، می‌توان درباره‌ی موفقیت این کار داوری کرد. In my view the resident makes clear a point absent from the architect's: a building that is restored needs someone to live in it if it is to stay alive. If we knew how many households remained in the quarter after restoration, we could judge the project's success. Note the relative clause with a resumptive که ... در آن, and the conditional اگر بدانیم with the subjunctive.

Result: 5(a) در فایل شنیداری، معماری که در کار مرمت است می‌گوید که بافت قدیم این محله را باید مرمت کرد نه آنکه آن را از میان برد. 5(b) در متن نوشتاری، یکی از ساکنان می‌نویسد که مرمت، محله را برای بازدیدکنندگان جذاب کرده اما زندگی در آن را برای خود ساکنان گران‌تر ساخته است. 5(c) دو منبع بر سر ارزش مرمت اختلافی ندارند؛ اختلاف بر سر آن است که هزینه‌ی آن را چه کسی می‌پردازد. به نظر من سخن ساکن نکته‌ای را روشن می‌کند که در سخن معمار غایب است: بنایی که مرمت می‌شود باید کسی در آن زندگی کند تا زنده بماند. اگر بدانیم که پس از مرمت چند خانوار در محله مانده‌اند، می‌توان درباره‌ی موفقیت این کار داوری کرد.

Your research subject is جنبه‌های هنر معاصر ایران and your country is Iran. The statement is «هنر معاصر ایران بیش از آنکه ادامه‌ی سنت باشد، پاسخی به آن است.» The unseen text discusses a group of mid-century artists who used popular religious imagery. Write the opening two paragraphs in Persian and account for every move.

1. 01Read the statement as a comparison, because that is what it is

   بیش از آنکه ... باشد is more than it is, and the whole statement is therefore a claim about relative weight, not an either-or. A candidate who answers as though the choice were between continuation and rejection has answered a simpler question. The opening sentence should name that: این گفته میان دو گزینه انتخاب نمی‌کند، بلکه درباره‌ی وزن آن‌هاست. This statement does not choose between two options but is about their weight. Naming the shape of the question in the first sentence is one of the most reliable ways to demonstrate the focus the AO4 grid asks for.

2. 02Paragraph one: use the middle-century case as the test

   متن ناخوانده گروهی از هنرمندان میانه‌ی سده‌ی بیستم را توصیف می‌کند که از تصویرهای مردمی و مذهبی بهره گرفتند. اگر آنان سنت را تنها ادامه می‌دادند، بازتولید می‌کردند نه بازخوانی؛ و اگر تنها به آن پاسخ می‌دادند، از آن فاصله می‌گرفتند. If they had merely continued the tradition they would have reproduced it rather than reread it; and if they had merely responded to it they would have moved away from it. The past conditional here — اگر plus a past continuous in both clauses — is the right structure for a counterfactual test, and it turns the statement into something examinable rather than something to agree with.

3. 03Paragraph two: bring in the research, and name the channel

   پژوهش من نشان داد که این کار در نهادهایی رخ داد که خود از الگوهای اروپایی برآمده بودند: دانشکده‌های هنر و نمایشگاه‌های دوسالانه. بنابراین «پاسخ به سنت» در جایی داده شد که پرسش را وارداتی بودن آن نهادها ساخته بود. My research showed that this happened in institutions that had themselves grown out of European models: art faculties and biennials. So the response to tradition was given in a place where the question had been shaped by those institutions being imported. برآمدن از, to arise from, takes از; the pluperfect برآمده بودند correctly puts the institutions before the works.

4. 04Close by marking the judgement and stating the limit

   به نظر من گفته‌ی بالا تا اندازه‌ای درست است، اما نه به دلیلی که در نگاه نخست به نظر می‌رسد: پاسخ بودن این هنر نه از دوری آن از سنت، بلکه از تازگی جایی می‌آید که در آن ساخته شد. In my view the statement is true to an extent, but not for the reason it first appears: the responsive quality of this art comes not from its distance from tradition but from the newness of the place in which it was made. Note that nothing in these two paragraphs describes a painting. The whole argument is built from institutions and dates, which are checkable, rather than from invented visual description, which is not.

Result: این گفته میان دو گزینه انتخاب نمی‌کند، بلکه درباره‌ی وزن آن‌هاست. متن ناخوانده گروهی از هنرمندان میانه‌ی سده‌ی بیستم را توصیف می‌کند که از تصویرهای مردمی و مذهبی بهره گرفتند؛ اگر آنان سنت را تنها ادامه می‌دادند، بازتولید می‌کردند نه بازخوانی، و اگر تنها به آن پاسخ می‌دادند، از آن فاصله می‌گرفتند. پژوهش من نشان داد که این کار در نهادهایی رخ داد که خود از الگوهای اروپایی برآمده بودند: دانشکده‌های هنر و نمایشگاه‌های دوسالانه. به نظر من گفته‌ی بالا تا اندازه‌ای درست است، اما نه به دلیلی که در نگاه نخست به نظر می‌رسد: پاسخ بودن این هنر نه از دوری آن از سنت، بلکه از تازگی جایی می‌آید که در آن ساخته شد.