Festivals, traditions and the media research subject (موضوع دوم: جشنواره‌ها و سنت‌ها)

Translate into English and justify each choice. «نوروز در آغاز بهار برگزار می‌شود و تاریخ آن هر سال تقریباً یکسان است. در برابر، مناسبت‌های قمری هر سال حدود یازده روز زودتر فرا می‌رسند، به همین سبب ممکن است رمضان یک بار در تابستان و بار دیگر در زمستان باشد.»

1. 01Sentence one: a passive of holding, and an adverb that must survive

   نوروز در آغاز بهار برگزار می‌شود gives: Nowruz is held at the beginning of spring. برگزار شدن is the standard passive for an event being held; the agent is unnamed and must stay unnamed in English. تاریخ آن هر سال تقریباً یکسان است is its date is almost the same every year. تقریباً is a hedge and it is there for a reason — the western date shifts slightly between years — so an English version that drops it has asserted something the Persian carefully did not.

2. 02Sentence two, first half: a contrastive opener and a numeric adverbial

   در برابر، مناسبت‌های قمری هر سال حدود یازده روز زودتر فرا می‌رسند is By contrast, lunar occasions arrive about eleven days earlier every year. در برابر is a formal by contrast; مناسبت, occasion, is the right generic noun for a religious observance and is more precise than جشن here. حدود is another hedge, about. فرا رسیدن, to arrive or fall due, is a compound verb of some formality and rendering it as simply come would lose the register. Note that the number is written in words in the Persian of these notes; in a handwritten exam script you would normally use Persian numerals, and either is acceptable.

3. 03Sentence two, second half: a causal connector and a modal with a subjunctive

   به همین سبب ممکن است رمضان یک بار در تابستان و بار دیگر در زمستان باشد is For this reason Ramadan may fall in summer one time and in winter another. به همین سبب is therefore, literally for this very reason. ممکن است plus a subjunctive is the standard Persian for may or it is possible that, and the subjunctive باشد at the end is obligatory — a candidate who writes است there has produced a factual claim instead of a possibility. یک بار ... بار دیگر is once ... another time, a neat correlative pair.

4. 04What the paragraph teaches, and why the translation must not tidy it

   The passage is a compact explanation of two calendars, and everything in it that looks like padding — تقریباً, حدود, ممکن است — is doing precise work. A translator's instinct to smooth those away produces a crisper English paragraph that says something the Persian did not say. In a points-based mark scheme each of those hedges is likely to be one of the individual sections of language on which a mark depends, so the crisper version is also the lower-scoring one. Translate hedges as hedges: it is the single most transferable habit in Section A.

Result: Nowruz is held at the beginning of spring and its date is almost the same every year. By contrast, lunar occasions arrive about eleven days earlier every year, and for this reason Ramadan may fall in summer one time and in winter another.

Translate into Persian and justify each decision. 'Every household keeps the new year differently. In some families the table is set exactly as it was two generations ago; in others only the essentials remain. Anthropologists warn that a custom which is described as unchanging is usually one that nobody has looked at closely.'

1. 01Sentence one: a distributive subject and an adverb of manner

   هر خانواده‌ای سال نو را به شیوه‌ی خود برگزار می‌کند. هر plus an indefinite noun is the standard distributive every; note that هر خانواده‌ای takes a singular verb. سال نو را carries را because the object is specific — the new year, a particular thing. به شیوه‌ی خود, in its own way, uses the reflexive خود as a possessive after an ezafe, which is the neat Persian solution to the English its own. برگزار کردن is the active counterpart of the برگزار شدن you met in the previous section.

2. 02Sentence two, first half: a comparison across time with a past habitual

   در برخی خانواده‌ها سفره درست همان‌گونه چیده می‌شود که دو نسل پیش چیده می‌شد. Two passives with a tense contrast: چیده می‌شود, is laid, in the present, against چیده می‌شد, used to be laid, in the past continuous. That contrast is the sentence's whole content and it is carried entirely by the verb morphology, with no adverb of time needed beyond دو نسل پیش. همان‌گونه که, in the same way that, is the comparative connector; درست before it is an intensifier meaning exactly.

3. 03Sentence two, second half: ellipsis and a restrictive quantifier

   و در برخی دیگر تنها ضروری‌ترین چیزها باقی مانده است. تنها is only in the restrictive sense. ضروری‌ترین چیزها is the most essential things — a superlative with ترین and a half-space, placed before its noun as Persian superlatives are. باقی ماندن is to remain, and the singular verb with a plural inanimate subject is normal in formal Persian. Note the ellipsis of خانواده‌ها after برخی دیگر: Persian allows it because the noun is recoverable, and reproducing it here would be heavy.

4. 04Sentence three: the attribution, and a relative clause with a passive inside it

   مردم‌شناسان هشدار می‌دهند که رسمی که آن را بی‌تغییر توصیف می‌کنند، معمولاً رسمی است که کسی از نزدیک به آن ننگریسته است. مردم‌شناس, anthropologist, is a transparent compound with a half-space. هشدار دادن, to warn, takes که. The first relative clause رسمی که آن را ... توصیف می‌کنند uses an impersonal third-person plural rather than a passive, which is the more idiomatic Persian solution to English's is described. نگریستن به, to look at, is a literary verb taking به, and ننگریسته است is its negative present perfect. The sentence is long, and it should be: the AO3 range grid explicitly rewards complex structures used accurately.

Result: هر خانواده‌ای سال نو را به شیوه‌ی خود برگزار می‌کند. در برخی خانواده‌ها سفره درست همان‌گونه چیده می‌شود که دو نسل پیش چیده می‌شد، و در برخی دیگر تنها ضروری‌ترین چیزها باقی مانده است. مردم‌شناسان هشدار می‌دهند که رسمی که آن را بی‌تغییر توصیف می‌کنند، معمولاً رسمی است که کسی از نزدیک به آن ننگریسته است.

Read and answer in Persian. متن: «هر سال پیش از چهارشنبه‌ی پایانی سال، سازمان‌های امدادی درباره‌ی خطر مواد آتش‌زا هشدار می‌دهند. برخی از خانواده‌ها این هشدارها را جدی می‌گیرند و مراسم را در فضایی کوچک‌تر برگزار می‌کنند؛ برخی دیگر می‌گویند که محدود کردن مراسم، معنای آن را از میان می‌برد.» پرسش الف: سازمان‌های امدادی چه می‌کنند؟ پرسش ب: تفاوت میان دو گروه از خانواده‌ها را توضیح دهید و بگویید اختلاف بر سر چیست.

1. 01Question (a): a habitual present, answered as a habitual present

   هشدار می‌دهند is a present simple with habitual force, reinforced by هر سال. The answer must keep that: سازمان‌های امدادی هر سال پیش از این مراسم درباره‌ی خطر مواد آتش‌زا هشدار می‌دهند. Do not shift into a perfect, which would suggest a single episode. Note also that the question asks چه می‌کنند, what do they do, so the answer's verb should be the same verb — a small alignment that examiners notice and that costs nothing.

2. 02Question (b): find the two positions, and see that they are not about the same thing

   The first group takes the warnings seriously and holds the observance in a smaller space; the second says that restricting it destroys its meaning. Those are not two answers to one question. The first group is answering a question about safety; the second is answering a question about meaning. Saying so is the whole of the analysis, and a candidate who merely lists the two positions has described where a stronger candidate has explained.

3. 03Write the explanation with an explicit statement of the difference in kind

   گروه نخست به ایمنی می‌اندیشد و مراسم را کوچک‌تر می‌کند؛ گروه دوم به معنا می‌اندیشد و می‌گوید که محدود کردن مراسم آن معنا را از میان می‌برد. بنابراین اختلاف میان آن‌ها بر سر خطر نیست، بلکه بر سر آن است که مراسم برای چیست. اندیشیدن به, to think about, takes به. از میان بردن, to destroy or eliminate, is a compound verb whose object here is آن معنا, marked with را.

4. 04Close by naming what would resolve it, and stay inside the text

   هیچ‌یک از دو گروه دیگری را متهم به نادرستی نمی‌کند؛ اگر معنای مراسم روشن‌تر تعریف شود، شاید بتوان هر دو نگرانی را با هم پاسخ داد. Neither group accuses the other of being wrong; if the meaning of the observance were defined more clearly, perhaps both concerns could be answered together. متهم کردن به, to accuse of, takes به. The conditional uses a passive subjunctive تعریف شود, and شاید بتوان is an impersonal perhaps one could. And note the discipline: everything in this answer comes from the text, which is what Section B is marked on.

Result: الف: سازمان‌های امدادی هر سال پیش از این مراسم درباره‌ی خطر مواد آتش‌زا هشدار می‌دهند. ب: گروه نخست به ایمنی می‌اندیشد و مراسم را کوچک‌تر می‌کند؛ گروه دوم به معنا می‌اندیشد و می‌گوید که محدود کردن مراسم آن معنا را از میان می‌برد. بنابراین اختلاف میان آن‌ها بر سر خطر نیست، بلکه بر سر آن است که مراسم برای چیست. هیچ‌یک از دو گروه دیگری را متهم به نادرستی نمی‌کند؛ اگر معنای مراسم روشن‌تر تعریف شود، شاید بتوان هر دو نگرانی را با هم پاسخ داد.

You have based this research subject on Afghanistan. The statement is «اینترنت راه رسیدن مردم به خبر را دگرگون کرده است.» The unseen text, written to be relevant to both countries, argues that speed of transmission has outrun verification. Plan the four paragraphs and write the first two in Persian.

1. 01Plan first: four paragraphs, one per job, all three aspects covered

   Paragraph one: refine the statement and concede the part that is true — access and speed. Paragraph two: use the unseen text on verification, and add your own research on how news actually reaches people in Afghanistan. Paragraph three: the aspect on ways of living, kept to a mechanism. Paragraph four: the aspect on Western values as a framing, plus a conclusion. That plan covers all three aspects, which the specification requires of your research, and it gives the AO2 grid something to reward because the unseen text has a defined job rather than being sprinkled through.

2. 02Paragraph one: concede precisely, using a tense contrast

   این سخن تا اندازه‌ای درست است. تا دو دهه پیش، بیشتر مردم خبر را از رادیو و از گفت‌وگوی رودررو می‌گرفتند؛ امروز تلفن همراه و پیام‌رسان‌ها این نقش را بر عهده گرفته‌اند. Up to two decades ago most people got the news from the radio and from conversation face to face; today mobile phones and messaging applications have taken on that role. تا اندازه‌ای, to some extent, is the concessive opener. The past continuous می‌گرفتند against the present perfect بر عهده گرفته‌اند is the whole comparison. رودررو, face to face, is a compact adverbial and a genuine register lift.

3. 03Paragraph two: give the unseen text its job, then answer it from your research

   متن ناخوانده به درستی هشدار می‌دهد که سرعت انتقال از سرعت راستی‌آزمایی پیشی گرفته است. پژوهش من نشان داد که در افغانستان این خطر با تفاوت میان شهر و روستا گره خورده است: در جایی که دسترسی محدودتر است، یک پیام بازفرستاده‌شده ممکن است تنها منبع در دسترس باشد. The unseen text rightly warns that the speed of transmission has outrun the speed of verification; my research showed that in Afghanistan that risk is bound up with the difference between town and country. راستی‌آزمایی, verification, is the standard Persian coinage; پیشی گرفتن از, to outstrip, takes از; گره خوردن با, to be tied up with, takes با.

4. 04Check the paragraph against the rules before moving on

   Four checks, every time. One country only — everything here is Afghanistan, and Iran has not been mentioned. No fabricated statistics — the paragraph runs on a described mechanism and an urban-rural contrast, both defensible. Nothing from Paper 2 — no literary work or film has been touched. And the unseen text has been used rather than merely mentioned, which is what the ten-mark AO2 grid at Section C is for. Running those four checks at the end of each paragraph takes ten seconds and is the cheapest insurance in the paper.

Result: این سخن تا اندازه‌ای درست است. تا دو دهه پیش، بیشتر مردم خبر را از رادیو و از گفت‌وگوی رودررو می‌گرفتند؛ امروز تلفن همراه و پیام‌رسان‌ها این نقش را بر عهده گرفته‌اند. متن ناخوانده به درستی هشدار می‌دهد که سرعت انتقال از سرعت راستی‌آزمایی پیشی گرفته است. پژوهش من نشان داد که در افغانستان این خطر با تفاوت میان شهر و روستا گره خورده است: در جایی که دسترسی محدودتر است، یک پیام بازفرستاده‌شده ممکن است تنها منبع در دسترس باشد.

The recording carries a broadcaster who speaks of مقررات, regulation, of online platforms. The written source carries a commentator who speaks of سانسور, censorship, of the same arrangements. Write 5(a), 5(b) and 5(c) in Persian, and account for each move.

1. 015(a): summarise, and quote the source's own word rather than replacing it

   در فایل شنیداری، مسئولی از «مقررات» بسترهای برخط سخن می‌گوید و آن‌ها را برای حفظ نظم لازم می‌داند. Note the guillemets around مقررات: you are reporting the speaker's word, not adopting it, and marking it visibly is the single move that makes the whole answer work. لازم دانستن, to consider necessary, is the چیزی را چیزی دانستن pattern with را closing the object. Replacing the speaker's word with your own would destroy the very thing this pair of sources is testing.

2. 025(b): summarise the second source, and mark the referential identity

   در متن نوشتاری، تحلیل‌گری همان ترتیب‌ها را «سانسور» می‌نامد و آن را نشانه‌ی محدود شدن آزادی بیان می‌داند. همان ترتیب‌ها, the same arrangements, is the crucial phrase: it tells the examiner you have understood that the two sources are describing one thing, not two. نامیدن, to call or name, takes a direct object with را and a predicate complement. This is the sentence that turns two summaries into a comparison in waiting.

3. 035(c): state the finding — the disagreement is lexical before it is factual

   دو منبع درباره‌ی خودِ ترتیب‌ها اختلافی ندارند؛ اختلاف در نامی است که بر آن‌ها می‌گذارند، و این نام‌گذاری خود یک داوری است. The two sources do not disagree about the arrangements themselves; the disagreement is in the name they put on them, and that naming is itself a judgement. خودِ with the ezafe means the very or itself. نام‌گذاری, naming, is a compound verbal noun with a half-space. This observation is worth more than any amount of summary, and it is available to anyone who noticed the two words.

4. 045(c) continued: judge, and give the judgement a condition

   به نظر من هیچ‌یک از دو واژه بی‌طرف نیست؛ واژه‌ی نخست ترتیب‌ها را عادی جلوه می‌دهد و واژه‌ی دوم آن‌ها را از پیش محکوم می‌کند. اگر بخواهیم درباره‌ی این ترتیب‌ها داوری کنیم، باید نخست بدانیم چه چیزی، به دست چه کسی و بر پایه‌ی کدام قاعده محدود می‌شود. In my view neither word is neutral; the first makes the arrangements look ordinary and the second condemns them in advance. If we want to judge them, we must first know what is restricted, by whom, and on what rule. Note جلوه دادن, to make appear; the modal اگر بخواهیم with the subjunctive; and the three-part question that ends the answer, which is a genuine evaluative conclusion rather than a refusal to conclude.

Result: 5(a) در فایل شنیداری، مسئولی از «مقررات» بسترهای برخط سخن می‌گوید و آن‌ها را برای حفظ نظم لازم می‌داند. 5(b) در متن نوشتاری، تحلیل‌گری همان ترتیب‌ها را «سانسور» می‌نامد و آن را نشانه‌ی محدود شدن آزادی بیان می‌داند. 5(c) دو منبع درباره‌ی خودِ ترتیب‌ها اختلافی ندارند؛ اختلاف در نامی است که بر آن‌ها می‌گذارند، و این نام‌گذاری خود یک داوری است. به نظر من هیچ‌یک از دو واژه بی‌طرف نیست: واژه‌ی نخست ترتیب‌ها را عادی جلوه می‌دهد و واژه‌ی دوم آن‌ها را از پیش محکوم می‌کند. اگر بخواهیم درباره‌ی این ترتیب‌ها داوری کنیم، باید نخست بدانیم چه چیزی، به دست چه کسی و بر پایه‌ی کدام قاعده محدود می‌شود.