Samenvattingen · TekenenNL · HAVO

Betekenis, functie en context van kunst en vormgeving

Dit onderwerp gaat over waartoe kunst en vormgeving dienen. Je leert het onderscheid tussen autonome (vrije) kunst en toegepaste kunst (vormgeving), je leert de belangrijkste functies van kunst benoemen — religieus, politiek, esthetisch, documentair, sociaal-kritisch, commercieel — en je ziet hoe de functie de keuze van inhoud en vorm stuurt. Omdat functies historisch veranderen, helpt de functievraag je een werk te dateren en in zijn context te plaatsen.

4Onderdelenca. 18min leestijd4VaardighedenNiveauBasis 1 · Standaard 2 · Verdieping 1

T·0555 / 13

Examenprofiel

Autonome (vrije) kunst en toegepaste kunst (vormgeving) onderscheiden aan hun functieDe belangrijkste functies van kunst en vormgeving benoemen en aan concrete werken koppelenUitleggen hoe de functie de keuze van inhoud en vorm stuurtDe historische veranderlijkheid van functies gebruiken om een werk te dateren en te contextualiseren

Operatoren:benoembeschrijfleg uitverklaarvergelijkplaats in de context

basisniveau

Betekenis, functie en context van kunst en vormgeving zijn centrale examenstof: je moet de functie van een werk kunnen benoemen en aan vorm en inhoud koppelen.

verhoogd niveau

Bij eigen toegepast werk (een ontwerp) verantwoord je de vormkeuzes vanuit de beoogde functie en gebruiker.

Diepte

Schrift

Inhalt · 4 onderdelen

Betekenis, functie en context van kunst en vormgeving

Autonome en toegepaste kunst#

Basisexamenblad-nl

Indeling: autonome en toegepaste kunst

Afb. 1Afb. 1 — De indeling van het beeldende veld: autonome (vrije) kunst tegenover toegepaste kunst (vormgeving), elk met eigen disciplines.

Een van de belangrijkste onderscheidingen in de beeldende wereld is die tussen autonome en toegepaste kunst, want zij zegt meteen iets over de functie van een werk. Autonome kunst (ook vrije kunst genoemd) is gemaakt omwille van zichzelf: een schilderij, een tekening of een beeldhouwwerk dat geen ander praktisch doel heeft dan bekeken en beleefd te worden. De maker is vrij in onderwerp en vorm en volgt vooral zijn eigen artistieke intentie. Toegepaste kunst (vormgeving of design) is daarentegen gemaakt met een gebruiksdoel: een gebouw om in te wonen, een stoel om op te zitten, een affiche om te informeren, een sieraad om te dragen. Hier staat de functie voorop en moet de vorm die functie dienen. Op het examen moet je een werk bij een van beide categorieën kunnen plaatsen en dat aan de functie kunnen koppelen.

De scheidslijn is niet altijd hard, en juist de grensgevallen scherpen je begrip aan. Een prachtig vormgegeven kerkgebouw is toegepast (het dient de eredienst) én draagt tegelijk autonome, expressieve waarde; een affiche is toegepast (het maakt reclame) maar kan als grafisch kunstwerk gelden. Ook historisch verschuift de grens: veel wat wij nu in een museum als autonome kunst bewonderen, was oorspronkelijk toegepast — een altaarstuk diende de devotie, een portret diende het aanzien van de opdrachtgever. Het begrip 'autonome kunst' zelf is bovendien betrekkelijk jong: pas vanaf de negentiende eeuw eiste de kunstenaar volledige vrijheid en ontstond het idee van kunst zonder gebruiksdoel. Dit besef helpt je op het examen om een werk niet met de bril van nu, maar op zijn eigen functie te beoordelen.

Toegepaste kunst kent een eigen begrip dat je moet kennen: de driehoek van functie, techniek en vorm (of esthetiek). Een goed ontwerp verenigt drie eisen: het moet werken (de functie), het moet maakbaar en duurzaam zijn (de techniek en het materiaal), en het moet er goed uitzien (de vorm of esthetiek). Deze eisen kunnen op gespannen voet staan: een mooie stoel die niet lekker zit, faalt op de functie; een functionele maar lelijke stoel faalt esthetisch. In de twintigste eeuw formuleerde de ontwerpwereld hiervoor het beroemde adagium dat de vorm de functie moet volgen (form follows function), waarover je bij de moderne vormgeving meer leest. Op het examen kun je met deze driehoek een gebruiksvoorwerp analyseren: hoe verhouden functie, techniek en vorm zich, en welke krijgt de nadruk?

Voor het analyseren gebruik je bij beide soorten hetzelfde begrippenapparaat, maar met een ander accent, en dat inzicht maakt je beschouwing raak. Bij autonome kunst ligt het accent op de voorstelling en de betekenis: wat wil de maker uitdrukken? Bij toegepaste kunst ligt het accent op de functie: waartoe dient het en voor wie? Toch analyseer je beide met de beeldaspecten (vorm, kleur, materiaal) en met de vraag naar de betekenis. Een sterk examenantwoord benoemt eerst de soort (autonoom of toegepast), leidt daaruit de dominante vraag af (betekenis of gebruik) en analyseert het werk vervolgens gericht. Zo voorkom je dat je een gebruiksvoorwerp puur esthetisch bespreekt of een vrij schilderij als een gebruiksding behandelt — en verbind je de soort meteen met de juiste functie.

Uitgewerkt voorbeeld

Autonoom of toegepast bepalen

Bepaal van een vrij landschapsschilderij en van een ontworpen stoel de soort en leg uit welke vraag bij de analyse voorop staat.

Beoordeel het schilderij
Het landschap heeft geen gebruiksdoel; het is gemaakt om bekeken en beleefd te worden. Het is autonome (vrije) kunst.
Leid de vraag af
Bij autonome kunst staat de betekenis voorop: wat drukt het landschap uit — sfeer, tijd, gevoel?
Beoordeel de stoel
De stoel is gemaakt om op te zitten; de vorm dient een gebruiksdoel. Het is toegepaste kunst (vormgeving).
Leid de vraag af
Bij toegepaste kunst staat de functie voorop: werkt de stoel, en hoe verhouden functie, techniek en vorm zich?

Resultaat: Het landschap is autonome kunst (analyse gericht op betekenis), de stoel is toegepaste kunst (analyse gericht op functie). De soort bepaalt welke vraag bij de beschouwing voorop staat.

Veelgemaakte fouten

Een oorspronkelijk toegepast werk (altaarstuk, staatsieportret) als puur autonome kunst bespreken en zo de oorspronkelijke functie missen.
Bij een gebruiksvoorwerp alleen op de vormgeving letten en de functie — het doel en de gebruiker — negeren.

Actieve herhaling

Kies een vrij landschapsschilderij en een ontworpen stoel. Benoem van elk de soort (autonoom of toegepast) en leg uit welke vraag (betekenis of gebruik) bij de analyse voorop staat.

Actief ophalen

Haal de kernpunten op — onthul ze daarna.

Bronnen: Examenprogramma beeldende vakken (tekenen) havo — autonome en toegepaste kunst (CvTE / Examenblad)

De functies van kunst en vormgeving#

Standardexamenblad-nl

Functies van kunst en vormgeving

Afb. 2Afb. 2 — De belangrijkste functies van kunst en vormgeving, elk met een voorbeeld; een werk vervult er vaak meerdere tegelijk.

Kunst is door de eeuwen heen voor zeer uiteenlopende doelen gemaakt, en je moet de belangrijkste functies kunnen benoemen en aan werken koppelen. De religieuze functie is eeuwenlang dominant geweest: kunst diende de eredienst, de verering en het onderricht van het geloof — altaarstukken, kerkbeelden, glas-in-loodramen die het bijbelverhaal vertelden aan een deels ongeletterd publiek. De politieke of propagandistische functie zet kunst in om macht te tonen of te legitimeren: staatsieportretten van vorsten, triomfbogen, standbeelden van leiders, en in de twintigste eeuw de propaganda-affiches van totalitaire regimes. Beide functies laten zien dat kunst niet alleen bekeken maar ook ingezet werd — om te geloven en om te gehoorzamen.

Naast geloof en macht kent kunst functies die dichter bij het dagelijks leven en het individu staan. De esthetische of decoratieve functie maakt kunst om te behagen en de omgeving te verfraaien: stillevens en landschappen aan de muur van een burgerhuis, sierlijke gebruiksvoorwerpen. De documentaire functie legt de werkelijkheid vast: portretten die een gezicht bewaren, stadsgezichten en historiestukken die een gebeurtenis of plek vastleggen (in de tijd voor de fotografie een belangrijke rol). De expressieve functie stelt de maker in staat gevoelens en ideeën uit te drukken; deze wordt vooral vanaf de Romantiek en in de moderne kunst dominant. Op het examen benoem je zulke functies en onderbouw je ze met kenmerken van het werk.

In de moderne en hedendaagse wereld komen er functies bij die met de samenleving en de markt te maken hebben. De sociaal-kritische of geëngageerde functie gebruikt kunst om misstanden aan te klagen of tot nadenken te zetten — van Goya's aanklacht tegen het oorlogsgeweld tot de politieke kunst van vandaag. De commerciële functie zet beeld in om te verkopen: reclame, verpakking, logo's en de hele wereld van de grafische vormgeving. En de herdenkingsfunctie houdt personen of gebeurtenissen in de collectieve herinnering: oorlogsmonumenten, gedenktekens. Doordat kunst zoveel verschillende doelen kan dienen, is 'waartoe diende dit werk?' een van de rijkste vragen die je aan een bron kunt stellen; het antwoord opent de deur naar de betekenis en de context.

Belangrijk is dat een werk vaak meerdere functies tegelijk vervult, en het benoemen van die gelaagdheid onderscheidt een grondig antwoord. Een kathedraal is tegelijk religieus (huis van God), politiek (het aanzien van kerk en stad) en documentair-onderwijzend (de bijbelverhalen in beeld). Een staatsieportret is politiek (machtsvertoon), documentair (het bewaart een gelijkenis) en esthetisch (het verfraait de troonzaal). Op het examen loont het daarom niet alleen de dominante functie te noemen, maar ook de nevenfuncties te herkennen en te ordenen naar belangrijkheid. Zo laat je zien dat je begrijpt dat functie geen enkelvoudig etiket is maar een samenspel dat de vorm en de betekenis van het werk mede bepaalt — precies wat het volgende onderdeel uitwerkt.

Uitgewerkt voorbeeld

Meerdere functies benoemen

Een middeleeuws glas-in-loodraam toont een bijbelscène in felle kleuren, hoog in een kathedraal. Benoem en onderbouw de functies.

Religieuze functie
Het raam beeldt een bijbelverhaal uit en dient de eredienst; het gefilterde, gekleurde licht schept een gewijde sfeer.
Onderwijzende functie
Voor een deels ongeletterd publiek maakt het beeld het verhaal leesbaar: het raam onderwijst het geloof in beeld.
Politiek-representatieve functie
De rijkdom en pracht van het raam tonen ook het aanzien en de macht van de kerk en de stad die het bekostigden.
Orden naar belang
De religieuze functie is dominant; de onderwijzende en representatieve functies zijn nevenfuncties die eruit voortvloeien.

Resultaat: Het glas-in-loodraam vervult een religieuze (eredienst), een onderwijzende (bijbel in beeld) en een politiek-representatieve functie (aanzien van kerk en stad); elke functie is onderbouwd met een kenmerk van het werk.

Veelgemaakte fouten

Slechts één functie noemen terwijl een werk er meerdere vervult (bijvoorbeeld een kathedraal alleen religieus noemen en de politieke functie missen).
De functie los benoemen zonder haar met een kenmerk van het werk te onderbouwen.

Actieve herhaling

Je krijgt een middeleeuws glas-in-loodraam met een bijbelscène. Benoem minstens twee functies die het vervult en onderbouw elke functie met een kenmerk van het werk.

Actief ophalen

Haal de kernpunten op — onthul ze daarna.

Bronnen: Examenprogramma beeldende vakken (tekenen) havo — functies van kunst (CvTE / Examenblad)

Hoe de functie de inhoud en vorm stuurt#

Standardexamenblad-nl

De functie van een werk is geen bijkomstigheid maar de motor achter de keuzes die de maker maakt: de functie stuurt zowel het onderwerp (de inhoud) als de vormgeving (zie Afb. 3). Wie begrijpt waartoe een werk diende, kan verklaren waarom het eruitziet zoals het eruitziet. Een altaarstuk dat in een grote kerk tot verering moet aanzetten (functie), toont een heilig onderwerp (inhoud) in een verheven, plechtige, van veraf leesbare vorm — groot formaat, goud, symmetrie. Datzelfde religieuze onderwerp voor privédevotie in een burgerhuis wordt klein, huiselijk en realistisch, omdat de functie is verschoven naar de persoonlijke beleving. De functie verklaart dus de vormverschillen bij een gelijk onderwerp. Op het examen is dit de sleutelredenering: functie bepaalt inhoud en vorm.

Functie stuurt inhoud en vorm

Afb. 3Afb. 3 — De functie stuurt zowel de inhoud (het onderwerp) als de vorm (de beeldaspecten); samen vormen ze het kunstwerk. De functie is de sturende kracht.

Deze redenering werkt als een driehoek waarin de drie hoeken — functie, inhoud en vorm — elkaar beïnvloeden, met de functie als sturende kracht. De maker kiest een onderwerp dat bij de functie past en geeft het een vorm die de functie dient. Een propaganda-affiche (functie: overtuigen) kiest een krachtig, herkenbaar beeld (inhoud) en een felle, eenvoudige, direct leesbare vorm (grote letters, sterke kleuren, één helder gebaar). Een intiem portret (functie: herinnering) kiest een persoonlijk onderwerp en een zachte, warme vorm. Wie op het examen alleen de vorm beschrijft zonder de functie te betrekken, mist de reden achter de keuzes. De sterkste antwoorden redeneren in de driehoek: 'omdat het werk deze functie had, koos de maker dit onderwerp en deze vorm'.

Het omgekeerde geldt ook, en dat maakt de functievraag zo bruikbaar op het examen: aan de inhoud en de vorm kun je vaak de functie aflezen. Een groot, verheven, symmetrisch werk met machtssymbolen wijst op een representatieve functie; een klein, huiselijk, ingetogen werk wijst op privégebruik; een fel, simpel, direct beeld wijst op reclame of propaganda. Zo kun je bij een onbekende bron terugredeneren: welke functie verklaart deze combinatie van onderwerp en vormgeving? Deze wisselwerking — van functie naar vorm én van vorm naar functie — is het hart van dit onderwerp en verbindt de beeldanalyse (de eerdere onderwerpen) met de context (het volgende onderdeel).

Ten slotte is de functie cultureel en historisch bepaald, en dat betekent dat je de vormkeuzes altijd tegen de achtergrond van hun tijd moet lezen. Wat in de ene tijd een gepaste vorm voor een functie is, kan in een andere tijd ongepast of onbegrijpelijk zijn: de gouden, tijdloze achtergrond van een middeleeuws heiligenbeeld paste bij de functie van verering, maar zou in een negentiende-eeuws realistisch portret misstaan. Op het examen betekent dit dat je de driehoek functie-inhoud-vorm binnen de juiste context invult: je vraagt niet alleen 'waartoe diende dit?', maar 'waartoe diende dit, in déze tijd, voor dít publiek?'. Zo wordt de functie de brug tussen het werk en zijn cultuurhistorische context, die je in de kunstgeschiedenis van de volgende onderwerpen steeds opnieuw zult gebruiken.

Uitgewerkt voorbeeld

Functie verklaart de vorm

Een monumentaal kerkaltaarstuk en een klein huiselijk devotiestuk tonen hetzelfde religieuze onderwerp maar zien er heel anders uit. Verklaar dat met functie, inhoud en vorm.

Bepaal de functie
Het altaarstuk moet in een grote kerk een gemeenschap tot verering brengen; het huiselijke stuk dient de persoonlijke devotie in een woning.
Koppel de inhoud
Beide tonen hetzelfde religieuze onderwerp, maar het altaarstuk benadrukt het verhevene en plechtige, het huiselijke stuk het intieme en nabije.
Verklaar de vorm
De kerkfunctie vraagt om groot formaat, goud en plechtige symmetrie (zichtbaar van veraf); de huisfunctie om klein formaat, huiselijke details en een benaderbare, realistische stijl.
Redeneer in de driehoek
De verschillende functie verklaart de andere vormkeuzes bij hetzelfde onderwerp: de vorm volgt de functie.

Resultaat: Bij gelijke inhoud dwingt de verschillende functie — publieke verering versus privédevotie — tot een verschillende vorm: monumentaal en verheven tegenover klein en huiselijk. De functie stuurt de vorm.

Veelgemaakte fouten

De vorm beschrijven zonder de functie te betrekken, waardoor de vormkeuzes onverklaard blijven.
De functie los van de tijd invullen (anachronisme), waardoor de vorm-functieredenering niet klopt voor de periode.

Actieve herhaling

Vergelijk een monumentaal kerkaltaarstuk met een klein huiselijk devotieschilderij van hetzelfde religieuze onderwerp. Verklaar met de driehoek functie-inhoud-vorm waarom de vorm van beide zo verschilt.

Actief ophalen

Haal de kernpunten op — onthul ze daarna.

Bronnen: Examenprogramma beeldende vakken (tekenen) havo — functie, inhoud en vorm (CvTE / Examenblad)

Functie in de tijd en de context#

Vertiefungexamenblad-nl

De functie verandert door de tijd

Afb. 4Afb. 4 — De dominante opdrachtgever en functie verschuiven per periode; aan de functie herken je vaak de tijd van een werk.

Functies zijn niet vast maar veranderen met de tijd, en juist die veranderlijkheid maakt de functie tot een krachtig hulpmiddel om een werk te dateren en te contextualiseren. In de middeleeuwen stond vrijwel alle kunst in dienst van de kerk en het geloof; de opdrachtgever was de kerk of de vorst, en de functie religieus of representatief. In de Hollandse Gouden Eeuw kochten burgers op een vrije markt schilderijen met wereldlijke onderwerpen — landschappen, stillevens, genretaferelen — voor decoratie en status. In de negentiende eeuw eiste de kunstenaar autonomie en werd het uitdrukken van het eigen gevoel een geldige functie op zichzelf (kunst om de kunst). En in de moderne massacultuur kwamen de commerciële en de kritische functie sterk op. Deze verschuivingen kun je op het examen gebruiken: aan de dominante functie herken je vaak de periode.

De veranderende functie hangt samen met veranderende opdrachtgevers, en dat verband is een van de productiefste inzichten van dit onderwerp. Wie betaalt, bepaalt mede het doel: de kerk wilde verering, de vorst machtsvertoon, de burger decoratie en status, de moderne markt verkoopbaarheid. Toen in de negentiende eeuw de traditionele opdrachtgevers wegvielen en kunstenaars voor een anonieme markt of voor zichzelf gingen werken, veranderde ook de functie — van dienstbaar aan een opdracht naar vrij en persoonlijk. Op het examen loont het daarom de opdrachtgever en de functie samen te bekijken: zij verklaren elkaar en samen verankeren ze het werk in zijn tijd. Hetzelfde soort object kan zo, afhankelijk van opdrachtgever en periode, een totaal andere functie hebben gehad.

Ook de plaats van een werk kan in de loop van de tijd veranderen, en dat besef voorkomt een veelgemaakte redeneerfout. Veel werken die wij nu in een museum als autonome kunst bewonderen, hadden oorspronkelijk een heel andere functie en plek: een altaarstuk hing in een kerk en diende de eredienst, een portret hing in een familiehuis en bewaarde een gelijkenis, een Griekse tempelfries diende de verering en versiering van een heiligdom. De museale context van vandaag — waarin alles gelijk aan de muur hangt om esthetisch bekeken te worden — is een moderne toevoeging die de oorspronkelijke functie kan verhullen. Op het examen moet je een werk daarom lezen naar zijn oorspronkelijke functie en plaats, niet naar de museale presentatie van nu.

Al deze inzichten samen maken de functievraag tot een scharnier tussen de beeldanalyse en de kunstgeschiedenis, en dat is precies waar het centraal examen naartoe werkt. Wanneer je bij een onbekende bron vraagt 'waartoe diende dit, voor wie, en in welke tijd?', activeer je tegelijk het begrippenapparaat (om de vorm te lezen), de context (om de opdrachtgever en het wereldbeeld te reconstrueren) en de kunstgeschiedenis (om de periode te herkennen). Zo levert één vraag een keten van verbanden op: functie leidt naar opdrachtgever, opdrachtgever naar tijd, tijd naar stijl. In de volgende vier onderwerpen loop je de westerse kunstgeschiedenis door — van de renaissance tot de hedendaagse kunst — en telkens zul je zien hoe de dominante functies en opdrachtgevers de kunst van elke periode mede vormgeven.

Uitgewerkt voorbeeld

De oorspronkelijke functie reconstrueren

Een groot, gouden altaarstuk hangt nu op ooghoogte in een museumzaal. Reconstrueer de oorspronkelijke functie, plaats en opdrachtgever en verklaar de vorm.

Herken de oorspronkelijke plaats
Het formaat, het goud en de plechtige opbouw wijzen op een altaarstuk dat hoog in een kerk stond, boven een altaar, om van veraf gezien te worden.
Bepaal de opdrachtgever en functie
De opdrachtgever was de kerk (of een rijke stichter); de functie was religieus: de gelovigen tot verering en devotie brengen.
Verklaar de vorm
De verering-op-afstand verklaart het grote formaat, het glanzende goud (het hemelse, tijdloze) en de symmetrische, verheven opbouw.
Vergelijk met de museale situatie
In het museum hangt het werk op ooghoogte als autonome kunst, los van altaar en eredienst; daardoor is de oorspronkelijke religieuze functie minder zichtbaar.

Resultaat: Het werk was een kerkelijk altaarstuk (opdrachtgever: kerk, functie: verering); die functie verklaart het grote formaat, het goud en de symmetrie. De huidige museale presentatie verhult die oorspronkelijke functie en context.

Veelgemaakte fouten

Een werk beoordelen naar zijn plek in het museum van nu en zo de oorspronkelijke functie en context missen.
De functie los van de opdrachtgever bekijken, waardoor het verband tussen wie betaalde en waartoe het diende verloren gaat.

Actieve herhaling

Je krijgt een altaarstuk dat nu in een museum hangt. Reconstrueer de oorspronkelijke functie, plaats en opdrachtgever, en leg uit hoe die de vorm van het werk bepaalden — en waarin dat verschilt van hoe je het nu in het museum ziet.

Actief ophalen

Haal de kernpunten op — onthul ze daarna.

Bronnen: Examenprogramma beeldende vakken (tekenen) havo — functie, context en de tijd (CvTE / Examenblad)

Referenties en bronnen

Bronnen

CvTE / Examenblad

Examenprogramma beeldende vakken (tekenen) havo — autonome en toegepaste kunst

Betekenis, functie en context van kunst en vormgeving

Kernpunten

Autonoom of toegepast bepalen

Kernpunten

Meerdere functies benoemen

Kernpunten

Functie verklaart de vorm

Kernpunten

De oorspronkelijke functie reconstrueren

Bronnen

Betekenis, functie en context van kunst en vormgeving

Kernpunten

Autonoom of toegepast bepalen

Kernpunten

Meerdere functies benoemen

Kernpunten

Functie verklaart de vorm

Kernpunten

De oorspronkelijke functie reconstrueren

Bronnen